ไทยคำ-แขกคำ

ไม่รู้จะเรียกภาษาลาลี สันสกฤต บลาๆๆๆ แถวโซนอินเดียเป็นแขกได้รึเปล่า แต่เห็นใครๆก็เรียกคนที่มาจากนั้นว่าแขกกัน

ที่จริงผมก็เพิ่งเอะใจเหมือนตอนตอนนั่งรถเมล์ผ่านวัดแขก ที่ผมมองยังไงๆก็อินเดีย นึกได้อีกทีก็คงอารมณ์เดียวกันกับที่ ใครๆก็เรียกคนที่มาจากยุโรป อเมริกา หรือแม้แต่ที่มาจากใต้เส้นศูนย์สูตรอย่างนิวซีแลนด์ ว่า ฝรั่ง

เอ…เราเรียกว่าอะไรกันบ้างนะ

ประเทศอยู่เลยพม่าไป(ทั้งหมด) -> แขก
ยุโรป อเมริกาเหนือขึ้นไป ออสเตรเลียลงไป รัสเซีย..? และคนผิวขาวทั้งหมด -> ฝรั่ง
อเมริกาใต้ แอฟริกา -> นิโกร
ส่วนที่เรียกตรงตัวก็ ลาว พม่า เขมร เวีดยนาม จีน ญี่ปุ่น (ยี๊)เกาหลี

อืมม..ไม่รู้ว่า มาเล กับอินโดนีเซ๊ย ฟิลิปฟินส์เรียกว่าอะไรกัน

เคยแปลกใจเหมือนกันเวลาเห็นคนอังกฤษพูดอังกฤษอยู่ชัดๆ แล้วเพื่อนข้างๆบอกว่า “นั่นฝรั่ง”
…แต่จะเห็นได้ว่า ความละเอียดของการเรียกมันจะลึกลงไปตามการศึกษาและความรู้(อย่างเห็นได้ชัด) อย่าง…คนที่แยกคนฝรั่งกับคนอังกฤษกับคนอเมริกากับคนเยอรมันไม่ออกก็จะเรียกรวมๆว่า ฝรั่ง (ที่จริงผมก็แยกไม่ค่อยออกเหมือนกัน …อ้าว)

เอาล่ะ เข้าเรื่องดีกว่า

คิดว่าทุกคนคงเคยหมั่นไส้เวลาได้ยินคำพูดแบบ “ไทยคำ อิงลิชคำ” กันมาบ้าง สมมติเช่น

“ระบบเราจะมีหน้าจอแอดมินเพื่อให้แอดมินทำการแอดยูสเซอร์เข้าระบบ” บ้านจริงๆ
“โอเค โอเค ฉันตกลง” OK กับ Accept นี่เหมือนกัน?

บิวท์ความหมั่นไส้มาพอสมควร เรามาต่อกันที่แขกกัน

“ขันติไว้ ขันติไว้” เฉยๆ?
“เราจะใช้หลักอหิงสา (อะไรก็ว่าไป)”

เป็นที่รู้ดีกันว่า คำบาลีเข้ามาในชีวิตประจำวันเรามาตั้งแต่บรรพบุรุษอย่างแยกไม่ออก เหมือนๆกับพิธีกรรมของฮินดูที่กลืนกับศาสนาพุทธอย่างแยกไม่ออกเช่นเดียวกัน

นั้นทำให้ผมไม่แปลกใจว่าทำไมเมืองไทยเป็นเมืองพุทธ แต่ยังบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์กันยังกับคนนับถือฮินดู
…อนึ่ง พิธีแรกนาขวัญก็ฮินดู

ผมก็คนไทย คุณก็คนไทย ดังนั้นจึงเป็นที่เข้าใจว่า “ทำไมถึงเป็นแบบนั้น”

อืมม…สรุปแล้ว ผมหมั่นไส้คนพูดไทยคำ-แขกคำ พอๆกันกับคนที่พูด ไทยคำ-อังกฤษคำ นั่นล่ะ