The magnet: URI scheme is a draft open standard defining a URI scheme for magnet links, which are mainly used to reference resources available for download via peer-to-peer networks. Such a link typically identifies a file not by location or name, but by content; more precisely, by the content’s hash value.
– Wikipedia

ไม่รู้จัก Magnet URI นี่..เดี๋ยวจะเชยตกยุคเอานะเธอว์

ก็ต้องอ้างถึงตามหลัก BitTorrent ศาสตร์ ซึ่งเป็นแขนงหนึ่งใน P2P โซลไซตี้
ถ้าจะพูดว่า BitTorront เป็นรูปแบบ P2P ที่รู้จักมากชนิดหนึ่งคงไม่ผิดนัก

แต่ถ้าผมจะบอกว่า Bittorrent เป็นลักษณะเครือข่ายที่ “บกพร่อง” มากล่ะ…

ก่อนอื่น เผื่อใครไม่เคยใช้ Bittorrent

Bittorrent เนี่ย โดยกำเนิดแล้ว ประกอบด้วย 2 ส่วนใหญ่ๆ คือ

1. Tracker – เป็นแม่ข่ายสำหรับข้อมูลของ Client จำพวกสถิติ, IP บลาๆ แต่ไม่ได้เก็บไฟล์ตัวจริงนะเธอว์ เพราะไม่งั้นจะผิดหลัก P2P กลายเป็น Client-Server ไป
2. Client – ลูกข่ายนั่นเอง

ส่วน Client เนี่ยก็แบ่งได้เป็น 2 ส่วนหลักๆคือ

1. Seeder – คือผู้ที่มีไฟล์ “สมบูรณ์”
2. Leecher – คือผู้ที่มีไฟล์ “ยังไม่สมบูรณ์”

สั่งเกตเห็นอะไรแปลกๆไม๊?

ใช่สิ..นี่มันคล้ายๆกับ Semi-P2P กลายเป็น P2P ผสมกับ Client-Server ซะอย่างนั้น
BitTorrent จะไม่สามารถทำงานได้เลยถ้าไม่มี Traker คอยรวบรวมข้อมูลด้านสถิติการเชื่อมต่อให้!!

แล้วก็มีส่วนแก้ไขข้อบกพร่องนี้ขึ้นมาคือ DHT

Distributed hash tables (DHTs) are a class of decentralized distributed systems that provide a lookup service similar to a hash table: (key, value) pairs are stored in the DHT, and any participating node can efficiently retrieve the value associated with a given key. Responsibility for maintaining the mapping from keys to values is distributed among the nodes, in such a way that a change in the set of participants causes a minimal amount of disruption. This allows DHTs to scale to extremely large numbers of nodes and to handle continual node arrivals, departures, and failures.
– Wikipedia

เอ้อล่ะเหว๋ย!!

DHT เนี่ย..มันก็คือ Tracker เสมือน(มั้ง) ที่คอยเก็บสถิติ
ปรกติไฟล์ Bittorrent มันก็มีนามสกุลคือ “.torrent”

ถ้าสมัยก่อนที่ยังไม่มี DHT (หรือ Tracker ระบบปิด ที่ปิดระบบ DHT ไว้) ก็จะไม่มีข้อมูลพวก Client ที่คอยสูบฉีดไอ้ข้อมูลสำหรับไฟล์ๆนี้อยู่เลย

พอมีระบบนี้ขึ้นมาปุ๊บ ก็หวานหมูสิ!!

ได้ไฟล์ Torrent มาปุ๊บก็จับยัดเข้า Bittorrent Client ถึงไม่มี Tracker หรือถึงจะไม่มีสิทธิ์เข้าใช้ Tracker ก็โหลดได้อยู่ดี!!

แต่ช้าก่อน Magnet URI ดีกว่านั้น

Magnet URI ไม่ต้องการไฟล์ .torrent
Magnet URI ต้องการแค่ “Syntax”

ถ้าคุณเคยใช้ P2P Client จำพวก Kazaa, eMule, UseNext ล่ะก็…จบแค่นี้ มันคือแบบนั้นแหละครับ!!

…ออกจะเชยมาก ถ้าคุณใช้บริการ Open Tracker ต่างประเทศ แล้วไม่เคยใช้ Magnet นี่เลย

ตัวอย่าง Syntax สำหรับ Magnet

magnet:?xt=urn:sha1:YNCKHTQCWBTRNJIV4WNAE52SJUQCZO5C
– Wikipedia

อืมม.. ผมไม่รู้หรอกว่ามันประกอบด้วยอะไรบ้าง (กดอ่านเอาเองนะเธอว์ สู้ๆ!!)

แต่.. มันช่วยให้ชีวิตดีขึ้นอย่างไร

• ไม่ต้องมีไฟล์ Torrent!!

การเกิดของ Magnet URI มันช่วยมาลบปมด้อยของ BitTorrent อย่างดีทีเดียวคือการแชร์ไฟล์เราไม่ต้องมี Tracker ไม่ต้องมีไฟล์ Torrent
ถ้าคุณใช้ uTorrent (อ่านว่า มิว`ทอเรน) ลองคลิกขวาที่ไฟล์ใดก็ได้ จะมีคำสั่ง “Copy Magnet URI”เพียงคลิกขวา ก๊อปปี้…
แล้วไปโยนไว้ในเว็บ ทำเป็นลิงค์ซะ ก็สามารถใช้งานได้เลย!!

คือ.. ไอ้การเกิดของ Torrent และ Tracker เนี่ย.. มันทำให้เกิดนิเวศแบบ Ratio
ผมไม่ได้ยอกว่าระบบนี้ไม่ดี ผมว่ามันก็ดีในแง่ของการบังคับให้ประชากรไม่เป็นผู้ได้อย่างเดียว
แต่ได้เป็นผู้ให้บ้าง (ถึงไม่อัพไฟล์ ก็ช่วยอัพโหลด อะไรประมาณนั้น)บลาๆๆๆๆๆ (ไม่พูดต่อ)

เอาล่ะ… หลายคนพอจะได้ยินข่าวว่า Tracker ชื่อดัง ปิดบริการ Tracker ก็ไม่ต้องตกใจ เพราะเชาหันมาเปิดให้บริการ Magnet แทนนั่นเอง : D

ด้วยประการฉะนี้…
การละเมิดลิขสิทธิ์จึงอยู่คู่กับมนุษยชาติต่อไป (สาธุ) –w-)\

เกี่ยวกับ ASP.Net กันสักหน่อย

สำหรับวิธีการนี้จะอ้างอิงบน Windows 7 RTM (Build #7600) เป็นหลักนะครับ

เอาล่ะ เกริ่นนำสักนิดส์

สำหรับผู้ใช้ ASP.Net ในการพัฒนาเว็บไซต์ หนึ่งในระบบ Manage บัญชีผู้ใช้ที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย(?) ระบบหนึ่งก็คือ ASP.Net Membership

แล้วการใช้ตัว ASP.Net Membership Provider นี่ก็ต้องมีการเข้าไปแก้ไฟล์อย่าง Machine.config เพื่อนำมาใช้กับ Web.config บ้างเป็นระยะๆ

อนึ่ง… Machine.config จะเก็บค่าปรับตั้งอย่างละเอียดของระบบ ซึ่งเป็นในลักษณะ Default Environmen ซึ่งถ้าผู้ใช้ต้องการปรับใช้ให้เหมาะกับตัวเองก็สามารถ “ก๊อปปี้” tag เหล่านั้นมาไว้ใน Web.config เพื่อ override ค่า Default ได้จ๊ะ..

แล้วทีนี้ สมมติว่าเผลอมือบอนไปแก้มันซะผิดเพี้ยน จนไม่สามารถรันได้เลย จะทำไงดี?

วิธีแรกแรก Re- Install ตัว .Net Framework 2.0 ลงไป

วิธีนี้เขาว่ากันว่าใช้งานได้ผล
…แต่ใช้กับ Vista/7 ไม่ได้ เพราะมัน Built-in มา จะ Reinstall หรือ Remove ไม่ได้

วิธีที่สอง เรียกไฟล์ .default

ในเมื่อ Machine.config พัง ก็เรียก Machine.config.default แทนขึ้นมา

วิธีนี้พอจะใช้ได้ผล ในกรณีที่กำหนดค่าผิดเพี้ยนไปก็สามารถเปิดไฟล์ Machine.config.default ขึ้นมาได้ ซึ่งไฟล์นี้ก็อยู่รวมกัน Machine.config นั้นแหละ

Default Path ของไฟล์ดังกล่าวอยู่ที่
“C:\Windows\Microsoft.NET\Framework\v2.0.50727\CONFIG”

หรือ

“%windir%\Microsoft.NET\Framework\v2.0.50727\CONFIG”

วิธีที่สาม ในกรณีที่ “จนมุม” หลังจากพยายามแก้มาน๊าน..นาน หรือ “หาไม่เจอ” หรือ “ขี้เกียจจะแก้” เรามีอีกวิธีให้คือ “ServiceModelReg.exe”

พบกับไฟล์นี้ได้ที่!
“C:\Windows\Microsoft.NET\Framework\v3.0\Windows Communication Foundation“

หรือ

“%windir%\Microsoft.NET\Framework\v3.0\Windows Communication Foundation”

ได้ตามที่่ทานต้องการ!

วิธีการใช้ก็แสนจะเบสิกคอลลี่มว๊ากๆ

คำเตือน: ใช้ภายนอกเท่านั้น
วิธีใช้

1. จงเข้าไปที่โฟลเดอร์

    

   “C:\Windows\Microsoft.NET\Framework\v3.0\” หรือ
   “%windir%\Microsoft.NET\Framework\v3.0\”

    

2. จงกด Shift แล้วคลิกขวาที่โฟลเดอร์ “Windows Communication Foundation”
3. จงเลือก “Open Command Window Here”
4. จงพิมพ์ว่า “S” แล้วกด tab เรื่อยๆไปจนถึง “ServiceModelReg.exe”
5. จงวรรค 1 ครั้ง แล้วพิมพ์ว่า -r เพื่อสั่งให้ Reinstall

ที่จริงมันสามารถทำได้หลากหลายกว่านี้มาก แต่จงอ่าน Help เอง

เมื่อได้ดังรูปแล้ว ให้กด Enter
แล้วมันจะรันบ้าบ้าอะไรไม่รู้อยู่หนึงหน้าจอ

กระบวนการนี้ใช้เวลาไม่ถึง 1 นาที!!
(ซึ่งถ้ามัวไปงมโข่งแก้ Code อาจใช้เวลาเป็นชั่วโมง เป็นวัน เดือนเดือน เป็นปี บางคนอาจทั้งชีวิต!)

เอาล่ะ…เมื่อทำได้แล้ว จงระลึกว่าไว้อย่างนึงว่า
“จงแก้ไฟล์ระบบอย่างมีสติ(มากกว่านี้)“

จบแล้วจ้า!

ปล. ถ้าบทความนี้ช่วยอะไรไม่ได้ จง Google ต่อไป สู้ๆ!!

จดไว้คร่าวๆเกี่ยวกับการบูตพวกอุปกรณ์ที่ไม่ได้รองรับโดยตรงจาก VMWare
ในที่นี้คือ USB ที่ผมเอา ChromeOS ลงไว้

ประเด็นปัญหาของผมคือ ได้รับ ChromeOS ที่ใช้ได้บน USB Flashdrive จาก Makeuseof.com แล้วพอนำไปบูตจริงดันไม่สามารถเปิดอุปกณฺเครือข่าย (ในที่นี้คือ WLan – Intel 2200BG) เลย Login ไม่ได้

แต่ทีนี้คือ ตัว ChromeOS เนี่ย จะามารถเข้าระบบด้วย Account ที่เคย Login ในเครื่องนั้นๆได้ ผมก็เลยหาวิธีให้มัน Login สักครั้ง แล้วจะลองเอาหลับไปบูตจริงๆอีกที

ผมเลยลองไป Google ดูวิธี ก็เจอเว็บนี้เข้า vladan.fr แลดูน่าสนใจ
(และทดลองแล้วใช้ได้!)

Key ของวิธีนี้ก็คือ การไปใช้เครื่องมือตัวนึงของ PloP ที่มีชื่อว่า Bootmanager

คุณสมบัติ

CD/DVD boot without BIOS support
USB boot without BIOS support (UHCI, OHCI and EHCI)
Floppy boot
Different profiles for operating systems
Define up to 16 partitions
No extra partition for the boot manager
Hidden boot, maybe you have a rescue system installed and the user should not see that there is another system installed
Boot countdown
Hide partitions
Password protection for the computer and the boot manager setup
Backup of partition table data
Textmode user interface 80×50
Graphic user interface 640×480, 800×600, 1024×786, 1280×1024
MBR partition table edit
Start of the boot manager from harddisk, floppy, USB, CD, DVD
Starting from Windows boot menu
Starting from LILO, GRUB, Syslinux, Isolinux, Pxelinux (network)
The boot manager is freeware

เออ..ที่น่าสนใจก็ตรงที่ Highlight ไว้นั่นแหละ

ตัวนี้ดูจะทำอะไรได้หลายๆอย่าง แต่อย่างที่เราสนใจตอนนี้ก็คือที่ทำตัวหนาและเอียงไว้

VMWare 7 ไม่รองรับการบูตจาก USB Flashdrive โดยตรงหรือยังไงไม่ทราบ (ลอง Add Harddisk แบบ Link กับ Physical แล้วก็ยังใช้งานไม่ได้) จึงบูตไม่ได้

อารมณ์นี้คล้ายๆกับคอมพิวเตอร์เก่าๆ ที่บูต Flashdrive ไม่ได้ ลองเอาวิธีนี้ไปใช้ดูก็ไม่เลว!

เริ่มกันเลยดีกว่า

ให้เข้าไปโหลดไฟล์ ลิงค์จะอยุ่ในหัวข้อ Introduction (เผื่อหาไม่เจอ)
ไฟล์ขนาดไม่ใหญ่มาก เมื่อเปิดมาแล้วจะเจอแบบนี้

ส่วนที่เราจะใช้คือไฟล์ ISO เพื่อนำไปบูตกับ Virtual Optical Drive ใน VMWare
เลือกไฟล์ที่ชื่อ plpbt.iso (เพราะผมใช้อันนี้แล้วบูตได้อ่ะ) Extract ไว้ที่ไหนสักที่ ผมเลือกที่ Desktop เพราะมักง่ายดี

คือ..มันไม่จำเป็นต้องใช้ VM ตัวใหม่ ผมก็เลยเอา VM ตัวเก่าแก้ไขเอาไฟล์ ISO ใส่เข้าไป แล้วบูตเข้า USB Flashdrive เลย ง่ายดี
…ดังนี้

1. Browse ไปยัง ISO แล้วกด OK ออกมา
2. เสร็จแล้วก็กด Start VM
3. ให้กด ESC อย่างไว (Enter Boot Menu) แล้วจะได้หน้าตาแบบนี้มา
4. หนุ่มสาวเอย พวกเธอจงเลือก CD-Rom Drive
5. ช้าก่อน ให้ไป Connect อุปกรณ์ก่อน ดังรูป
   
6. แล้วเคาะ Enter เบาๆ
7. ถ้าบูตสำเร็จ จะได้หน้าตาแบบนี้
   
8. พวกเธอว์จงหรรษาตามต้องการ

ชักจะนึกมุกไปเล่นอะไรกับคอมพ์เครื่องเก่าๆได้บ้างแล้วแฮะ

หึหึ…

DVB-S Satellite Receiver Box

Model: DM04+
Chip: LME2510
Tuner: Sharp0194
Interface: USB 2.0
Power: DC 7.5V 1000mA
Driver: http://www.leaguerme.com/English/ShowArticle.asp?ArticleID=62
Price: ~35$ Shipping Include (1,190฿)

จากคราวที่แล้วที่รีเซ็ตตัวนับหน้าให้กลายเป็น 0 แล้วก็สามารถปรินท์ไปได้เรือยๆโดยไม่รู้ว่าเหลือหมึกเท่าไหร่

และแล้ว หมึกก็หมด เหอๆ

Myth: Toner Samsung รุ่นนี้สามารถเติมหมึกได้เพียงครั้งเดียว

และนั่นคือ “ความเชื่อ” ที่ใครๆ (และร้านทั่วไป) ก็เชื่อกันแบบนั้น

เมื่อวานตะลอนทั่ว Pantip (พันทิพธุ์) เพื่อหาหมึกมาทดแทนอันเก่า
เลยชั่งใจระหว่าง

1. ของแท้ ราคา 1,920~2,500.- เฉลี่ยส่วนมากประมาณ 1,950.-
2. ของเทียม ราคา 1,100~1500.-
3. แบบเติม ราคาเดิม

เดินสำรวจราคาจนทั่วและไปเจอร้านนึง เจ้าของร้านท่าทางใจดีบอกว่า
“ถ้าเครื่องรีเซ็ตแล้ว ก็เติมได้เรื่อยๆค่ะ”

“จนกว่าตัวหนังสือมันจะขาดเป็นเส้นๆล่ะน้อง”
เจ้าของร้านทิ้งท้าย ก่อนที่จะเดินวนพันทิพธุ์อีก 3 รอบเพื่อ Con/Pros Causation

คิดว่าน่าจะเป็นอย่างนั้นเหมือนกัน เพราะคราวที่แล้วเติมหมึกมาหมึกยังไม่หมด แต่ปรินท์ไม่ได้ เพราะตัวนับมันนับไปเกิน 2000 แผ่น
อัลกอลิทึมเทพของปริทเตอร์คงบอกว่า “หมึกหมดแล้วจ้าาา อย่าปริทท์เลย”

แล้วก็คงเข้าใจว่า มันเติมได้ครั้งเดียว

ด้วยความอยากลอง เลยกลับมาที่หอ หยิบตลับไปเติมใหม่อีกครั้ง
เจ้าของร้านใจดีเลยพาเติม โดยบอกทีละขั้นตอน

เจ้าของร้านพูดขึ้นว่า
“คราวหลังจะได้ซื้อไปเติมเอง”

สำหรับราคาร้านนี้คือ ขายหมึกที่ 550.- และรับเติมที่ 650.-
แต่ที่รู้สึกแน่ๆคือ หลังจากเติมแล้วรู้สึกหนักขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้ว่าเพราะน้ำหนักมึก หรือเพราะปริมาณ แต่เจ้าของร้านบอกว่า “พี่ก็เคาะๆลงไป เกือบหมดกระปุกแหละ” อ้าว…นึกว่าจะให้กระปุกด้วย

หลังจากเตร็ดเตร่อยู่สักพักเลยกลับหอแล้วมาพิมพ์ทดสอบใหม่
ผลการทดสอบก็…เดิมๆ

ยังกะหมึกแท้อีกแล้ว –_____-!